Ҳарчанд ки хар қолса кўчар,
Ҳар кўчада бўлса ҳам у хардир баробар.
Юлдуз кийиб ё зийнат этса,
Ё тақса тожи, ёки тахтга чиқса,
У харлигидан қолурми,
Бу ҳарзумонлик ичра ўлурми?

Маъноси (шарҳ сўзма-сўз):
•    Ҳарчанд ки хар қолса кўчар, — Хар (эшак) кўчирилса ҳам, кўчиб кетса ҳам,
•    Ҳар кўчада бўлса ҳам у хардир баробар. — Қайси кўчага борса ҳам, у харлигича қолади.
•    Юлдуз кийиб ё зийнат этса, — У юлдузлар кийиб олиб, ўзини безаса ҳам,
•    Ё тақса тожи, ёки тахтга чиқса, — Ёки тож кийса, тахтга чиқиб ўтирса ҳам,
•    У харлигидан қолурми, — У харлигини ташлаб қўя оладими?
•    Бу ҳарзумонлик ичра ўлурми? — У шу бемаънилигини ташлаб тўғри йўлга туша оларми?

Манба:
Алишер Навоий, «Лисон ут-тайр», академик нашри, Тошкент: Фан нашриёти, 1960 йиллар нашрлари (шу каби сатрларни Эркин Воҳидов таҳриридаги нашрларда ҳам топиш мумкин).

Абу Муслим