Ёлғончи одам — унутувчи; у андиша ва эҳтиётдан четда турувчи. Ҳар кимнинг сўзи чин бўлмаса, ростгуй лар кўнглига у сўз қабул булмас. Ёлғончи ўзининг ёлғон сўзига бир-икки марта ишонтиради, кейин нима қилади? Ёлғончилиги маълум бўлгач, у расво бўлади, унинг сўзига халқ ишончи йўқолади. Кўнгил хазинаси-нинг қулфи — тил; у хазинанинг калитини— сўз бил.
Байт;
Қўнгулнинг ҳолати сўзлаганда билинади.
Унинг хазинасида инжу борми ёкн садаф майдаси — дарҳол кўринади.